9 სიცოცხლე

constantine

მოკლედ, (როცა ამ სიტყვით ვიწყებ, ყოველთვის მიგრძელდება ყველაფერი. ეს ისე. გასაფრთხილებლად), ყველაფერი იწყება ხოლმე როგორც ყოველთვის, იდეიდან. როცა რაღაც დაიბადა. რაღაც ახალი. რაღაც სასიამოვნო. ახალი მოტივაცია და ახალი “პონტი”. სასვენი ნიშნების ამბავში ნუ გამკიცხავთ (არც ვიმსახურებ), ეს არის თავისუფალი ბლოგი (შეგახსენებთ) ჰოდა აქკიარა ზოგადად, რასაც ვამბობ და ვწერ (მითუმეტეს), კონტროლის, ში’ფ’ტისა და 90 -იანი წლების ქვეშ იწერება. აქვე გაგიშიფრავთ ამ ყველაფერს. კონტროლი როგორც ასეთი, მოიაზრება აქ როგორც რიგითი ღილაკი  CTRL და 90 ში კი როგორც უკვე მიხვდით (ან ვერ მიხვდით) Shift + 9 და 0  ანუ უბრალოდ, მოკდავი ღილაკები რომლებშიც მთლი ემოციის ჩატევაა შესაძლებელი.  ერთი სიტყვით, ჩემი მთელი ცხოვრება, ჩემი მთელი მონათხრობი შეიძლება ფრჩხილებში ჩაისვას (). მხოლოდ და მხოლოდ იქედან გამომდინარე, რომ ეს ფრჩხილები ჩემს შინაგან და ნამდვილ აზრს უფრო განსაზღვრავს და მკვეთრად გამოხატავს როგორც (ალბათ) ყველა დანარჩენი მოკვდავის მონათხრობსა თუ ჩანახატში. საბოლოო ჯამში, ჩემს თავზე გამომდის საუბარი ისევ და ისევ (ალბათ). მოკლედ, როცა რეზი საუბრობს, მის ფრჩხილებში უნდა ეძებოს ნამდვილმა მსმენელმა/მკითხველმა ჭეშმარიტება და არა მის განვრცობით ფორმებში. -ანუ ზოგადად საუბარში. ჰოდა ახლა არც ვიცი რა დავწერო, თან არ მინდა ამდენი ხნის შემდგომ პოსტი გამომივიდეს ასეთი მოკლე. არც მოსაბეზრებელი მინდა იყოს. კიდევ და კიდევ ერთხელ მოკლედ, მინდა რომ ვთქვა, რომ ბევრია სათქმელი. ძალიან ბევრი გადამხდა თავს სანამ ამ პოსტამდე მოვიდოდი. ბევრი კარგი, ბევრი ცუდიც…  ყველაფერს თავის ადგილი, დრო და განვითარების ეტაპები აქვს. ჰოდა, არც ვიცი და არც მაინტერესებს დიდად თუ რამდენი მკითხველი ან “მკითხველი” ყავს ამ ბლოგს.  შესაბამისად, ალბათ ჩემივე თავისთვის არის ეს პოსტი. მაგრამ გპირდებით, რომ ალაგ-ალაგ აუცილებლად აღმოაჩენთ ისეთ სიტყვა-პასუხებს, რომლებიც ნამდვილად დაგემხარებათ და წაგადგებათ რაღაცაში (მინიმუმ).

 

დავუბრუნდები კონტროლ 90 იანების თემას.

კონტროლი რომ კონტროლია და თანდაყოლილი მანკიერებაც კია, ეს ხომ ფაქტია. 90 იანები კი ჩემი თანდაყოლილი მანკიერებაა რამდენადაც არ უნდა ვუარვყოფდე ამ ფაქტს. ჰოდა მოვდივარ და მოვდივარ. გზადაგზა  ბევრი რამ/ვინმე მხვდება საიდანაც ბევრს ვისმენ და ვსწავლობ შესაბამისად. ჰოდა ბევრი მოსაყოლიც დაგროვდა. რათქმაუნდა, ყველაფერს დეტალურად ვერც/არც მოვყვები გარკვეული მიზეზების გამო მაგრამ, შეფარვითი საუბარი როგორც ასეთი, ძალიან მახასიათებს და მეხერხება (როგორც უკვე ზევით გითხარით ამ ფრჩხილების ამბავზე).  მოკლედ (კიდევ იმას ვცდილობ, რომ რაიმე მოკლედ ვთქვა), ამდენი რამის ნახვის შემდეგ, (რათქმაუნდა, არ ეხება ასაკობრივ “ნანახ” გამოცდილებას) მივხვდი, რომ ისეთი თავისუფალი  ნამდვილად არ არის ირგვლივ ყველაფერი. საერთოდაც, საერთოდ არაფერია ასე, ჩვენს ნებაზე (კაი კაცო). ერთადერთი რაც ნამდვილად დამრჩა ამ წლების შედეგად გამოცდილებად, ის არის, რომ უმნიშვნელოვანესია ფსიქოლოგიური სიძლიერე. რამდენად შეძლებ და ფიზიკურ თუ არა, ფსიქოლოგიურ და სულიერ სიკვდილს რამდენად ჩახედავ ადამიანი თვალებში. (და აი აქ მომაფიქრდა თუ რა სათაური გამეკეთებინა ამ პოსტისთვის). ჰოდა, როგორც უკვე ბევრჯერ ვახსენე, () -ფრჩხილებში ცხოვრება არც ისე მარტივია. ძალიან რთულია იპოვნო ადამიანი/ადამიანები ვინც ამ ფრჩხილებს სწორად გაიგებს. (სწორად გაგება კი აქ უმნიშვნელოვანესია).

მოდი აღვწერ () -ფრჩხილების არსს.

ფრილები ზოგადად, ცხოვრებაში, ადამიანის ნამდვილ შინაგან არსებას წარმოადგენს რომელიც ისეთივე მარტივია როგორც 2×2 მაგრამ, ამასაც ინტერესი უნდა შესაბამისად ანუ გაგების სურვილი>შესაძლებლობა. ფრჩხილები შეიძლება წარმოდგინილი იქნას როგორც ჩემი (ამ შემთხვევაში) ნაკლოვანებები თუ კომპლექსები. ჰოდა ვინ როგორ ხედავს ამ ყველაფერს….  აქ უფრო მარტივად, პირდაპირ, შეფარვის გარეშე აღვწერ პირდაპირ, ყველაფერს. ეს კი ჩემი თავისუფლებააა?! (შეგახსენებ -ეს თავისუფალი ბლოგია!) მოკლედ, ყველას გვჭირს ეს დაავადება რომელსაც ინტერნეტ სივრცეში მოვიხსენიებ როგორც “ფრჩხილები”.  ყველას აქვს ეს. ყველა ვიყენებთ ამას შეფარვით თუ შეუფარავად. ყველა ვცემთ პატივს ამ ფენომენს განზრახ თუ განუზრახველად.  გამოვაჩენთ ამას თუ არა. ყველა ვეფარებით რაღაც არ არსებულს ცხოვრებაში და ვარქმევთ მას შემდეგში რაღაც სახელს მაინც.

სათაურიდან გამომდინარე, არც შენ იიცი რას კითხულობ და რას ვწერ. მხოლოდ და მხოლოდ იმის გათვალისწინებით, რომ ეს არ არის რაიმე კომერციაზე ან ნებისმიერზე გათვლილი. შესაბამისად მიგაჩნია უაზრობად. ეს ასეცაა ! –მე პატივს ვცემ შენს აზრს ! 

ამ ბლოგის მთელი ფილოსოფია იმაში მდგომარეობს, რომ ისევე როგორც შენ, emsheka (რეზი) -მაც ვერ იპოვნა თავისი თავი ვერსად კონკრეტულში და აი ასე დაეხეტება ყველგან -ყოველთვის როგორც ახლა აქ წერს.

მოკლედ, ჩავთვალოთ, რომ ეს არის “სეზონის გახსნა.” -პოსტების წერაში.  მე უბრალოდ, ძალიან მიყვარს ეს საქმე, მე შენთან სასაუბროდ ვარ შექმნილი (ასე მგონია ყოველ შემთხვევაში).  შევთახნმდეთ იმაზე, რომ ყველა ადამიანს რაღაც მისია აკისრია ამ ცხოვრებაში. (ცოტა გარედან, სხვა თვალით რომ შევხედოთ ყველაფერს). ჰოდა, მე ან თუნდაც შენ, შეიძლება კონკრეტულ ასაკში, ვიღაცის ფსიქოლოგიური თუ პრაქტიული აზროვნების, სულიერი თუ ფიზიკური ცხოვრების წესის შეცვლა გვევლაებოდეს. -ეს არავინ იცის… ჰოდა მე ვწერ პირდაპირ ! არ არსებობს ჩემთვის “შავად წერა”. მხოლოდ და მხოლოდ იმ ფაქტის გათვალისწინებით თუნდაც, რომ  ძალიან მოსაბეზრებელია წერო ლამაზად ვიღაცისთვის. შენ წერით შენს თავს ესაუბრები. შენსავე თავს აძლევ რჩევას. შენსავე თავს აძლევ სტიმულს. შენსავე თავს ესაუბრება მეორე, შინაგანი მე (რომელიც ყოველთვის უმცირესობაშია და შესაბამისად ყოველთვის მართალია.) მე კი შენ გაძლევ რჩევას თუ რაც გინდა დაარქვი. აი აქ, თუ ამ სტრიქონამდე მოხვედი, ამოიკითხავდი მაინც ერთ სიტყვას მაინც, სადაც შენს თავში ვიღაც კარგა ხნის მივიწყებული სხვა ადამიანი გაიღვიძებდა და ბახ ! აი ის გეტყოდა – აი ეს არის ! აქამდეც ამიტომაც მოხვედი ! ეს ასეა ! მე ვსაუბრობ თავისუფლად. აქ მაინც ყოველ შემთხვევაში. და მე ეს მსიამოვნებს. მე არ ვარ ის რიგითი “მწერალი/ბლოგერი” რომელიც დაიწყებს კონკრეტული მიმართულებით წერას. თუნდაც რომელიმე მიმართულების გათვალისწინებით თუნდაც მხოლოდ იმიტომმ, რომ  ვიღაცას მოსწონს. მე ვარ ადამიანი, რომელიც ყოველთვის იმას ამბობს რაც რეალურად აწუხებს, რეალურად გრძნობს, რეალურად გამოუცდია და რეალურად ტკივა.

 

გრძლად, (აბა სიტყვა ‘მოკლედ’ იმდენჯერ გამოვიყენე, აზრი აღარ აქვს),  მე  გამოვიარე სიკვდილი უახლოესი და უსაყვარლესი ადამიანების (ხორციელი და სულიერი), მე გამოვიარე უდიდესი ტკივილი, მე გამოვიარე უდიდესი იმედგაცრუება, მე გამოვიარე ჩემი სიკვდილიც კი ! და ყველაფრის მიუხედავად, მე მივხვდი, რომ ერთმანეთის სიყვარულზე მეტი ნამდვილად არაფერი გაგვაჩნია და ვერც ვერასდროს გვექნება. ამას დანახვა უნდა. გაგება კიარა, ახლა როგორც წაიკითხე, გაიგე, გაიაზრე და ვსო, არამედ, გაგება !!! გააზრება !!! სიყვარული არ არსებობს მხოლოდ და მხოლოდ ლტოლვის გამართლებად !! უდიდესი ფილოსოფიაა ეს !! როგორც სხვა ყველა დანარჩენი თუნდაც.  ასე რომ, ამ გრძნობას რომ ჩაუღრმავდეთ, თუნდაც იმაზე რომ დაფიქრდეთ თუ რატომ ამბობდნენ ჩვენი წინაპრები, “გიყვარდეს მტერი შენი”, პირდაპირი გაგებითაც კი, ნამდვილად მიხვდებით ძაააალიან ბევრ რამეს. ბევრ კარს გახსნით ასე ვთვათ, ბევრი ჭეშმარიტი და დადებითი ემოციებისთვის.

ჰოდა, მგონი, მოკლედ კიარა საკმაოდ ვისაუბრე და თან ასე თუ ისე, პოსტების წინარე -შესავალიც გამომივიდა.
მოკლედ (ახლა მართლა), დანარჩენს შემდეგ(ებ)ში !🙂

-სრულიად->

სამხრეთის ჭიპი („რა ცოტა დარჩა გაზაფხულამდე“)

asssss

სამხრეთის ჭიპი („რა ცოტა დარჩა გაზაფხულამდე“)

1918 წელი, 5 აპრილი.სამხრეთ პოლუსის ჭიპში ვიმყოფები. აქ ჯერ კიდევ ღამეა. უფროსწორად და კიდევ კარგა ხანი იქნება ღამე. ღამეები ჩვეულებრივზე დიდხანს გრძელდება პოლუსებზე. მთვარე, რომელსაც ცისარტყელის ფერებით გაჟღენთილი ფერადი ფერები ზოლებად დასდევს, ხშირად ანათებს. დღის საათებში (თუმცა კი როგორც გითხარით აქ ხანგრძლივი ღამეები იცის) ნელი, ცივი სიოს გაყინული თითებით სავსე ჰაერი დანავარდობს. ეკიპაჟს ძილითაც, ქურთუკებში სძინავს.რიგები მთლიანად ათლეტური აღნაგობის ტიპებს უკავიათ. ჰაერი ერთი შესუნთქვით ჰარმონიულია, თუმცა მეორეთი საკმაოდ მძიმე და დაძაბული. ჩვენს დროში, ეს არც უნდა გაგიკვირდეთ, რადგან ცოტა როდი გეგონოთ. სამხრეთ პოლუსის ჭიპში ერთ მთლიან საზოგადოებას მოგვიყრია თავი. საკმაოდ უცნაური რამ ხდება ჭიპში, ან სულაც ჩემს თავს. ეკიპაჟის წევრები გაგიკვირდებათ და(მეც მიკვირს) საერთოდ ვერ მამჩნევენ. ასე მაგალითად: ყოველდღე თეთრ დათვებზე ვნადირობთ. მრავლად არიან პოლუსებზე. დღითი-დღე მეტსა და მეტს ვკლავთ. მათ რიგებში ხშირად გამართულა კამათი ამის თაობაზე. რაც დრო გადის, მით მეტად დარდობს ეკიპაჟი დათვებზე. ერთ დღესაც გათავდებიან და რაღა გვეშველებაო. ერთ-ორ თოლიასაც გამოვკრავთ ხოლმე ეშვს, თუმცა მათი ხორცი ვერაფერი დიდი სახარბიელოა. დათვის დაგემოვნებისას ხშირად ამტყდარა ჩოჩქოლი, დათვის დუნდულები ქრება ადგილიდანო. სიმართლე გითხრათ, მაგ ნაწილს ყოველთვის თავად მივირთმევ სიამოვნებით. გაიხედ-გამოიხედავენ მე კი ვერ მამჩნევენ. ვერც ხმას ვაწვდენ მათ. უფრო მეტიც, დღითი დღე თითქოს სხვა ენაზე ალაპარაკდნენ, უფრო და უფრო აღარ მესმის მათი ნაუბარი. მე რაც შემეხება, აჩრდილივით ვარ მათთვის. არ ვარსებობ. ვშიშობ, ვეღარც ვერასდროს შემამჩნევენ. განა ტყუილად ჰქვიათ საზოგადოება?!

პ.ს სადღაც ომია. ჩვენ თავისუფლები ვართ. ომმა თავისუფლება მოგვიტანა.

1919 წელი, 2 იანვარი.ახალიწლიდან ორი დღე გავიდა. ეკიპაჟმა მრავალი თეთრი დათვი მოზიდა საახალწლოდ. გადაწყვეტილი ჰქონდათ ახალი წელი და თავისუფლება ერთდროულად აღენიშნათ. არ მოგატყუებთ, თავი არ შემიწუხებია. რახან ვერავინ მამჩნევს, მეც ვსარგებლობ მომენტით. მუქთა საჭმელი მუდამ გარანტირებული მაქვს. ძირითად დროს წიგნების კითხვას ვუთმობ. მარტოობამ ამის კარგი საშუალება მიბოძა. ახალწელს დიდი ნადიმი გაიმართა. ყველა ნადირივით გლეჯდა ხორცს. რამდენიმეს სახეზე, ცოფიც კი შევნიშნე. იმ მომენტში მართლაც დამშეულ მგელთა ხროვაში მივირთმევდი საახალწლო საჭმელს. თეთრ დათვს.
პ.ს უცნაური რამ შევნიშნე. რაც უფრო მეტს ვკითხულობ, მით უფრო აღარ მესმის მათი ენა. უთუოდ ახალ ენაზე ალაპარაკდნენ.
1919 წელი, 26 იანვარი.დიდი ხანია ვშიშობდი და ახდა კიდეც. ეკიპაჟში ბრძოლა დაიწყო ლიდერობისთვის. თავისუფლება მართლაც, რომ მოულოდნელად დაგვატყდა თავს. ეკიპაჟი ჯგუფებად დაიყო. სამხრეთ პოლუსის ჭიპის ცივი ყინული ათჯგუფიანი დანაყოფის ცხელმა სისხლმა დაადნო. მე გამიმართლა. კვლავ ვერ მამჩნევენ.
პ.ს ვფიქრობ ჩვენი თავისუფლება დიდხანს ვერ გასტანს.
1919 წელი, 5 მაისი.ეკიპაჟი ლიდერზე შეთანხმდა. მათი რიგები ძალიან შემცირდა. ქათქათა დათვებმაც იკლეს. ალბათ, მალე დაიწყება ბრძოლა საჭმლისთვის. გუშინ, სადილზე ლიდერს უფრო მეტი ხორცი შეხვდა ვიდრე ჩვენ. ვშიშობ, დასაწყისია სრული განუკითხაობის. განა შეგვიძვლია ადამიანებს ომის გარეშე ცხოვრება? თავისუფლებიც კი ერთმანეთში ვიბრძვით. საინტერესო წიგნი წავიკითხე იმ დღეს. მრავალ რამეს მიმახვედრა. მსხვერპლად , კვლავ მეტად აღარ მესმის ადამიანების. კვლავ ვერ მამჩნევენ. ალბათ, უკეთესია. წიგნი დამეხმარა დამედგინა სიმპტომები ჩემი გაქრობის მათი რიგებიდან. იღბლიანიც ვყოფილვარ. გაუქრობელად, უეჭველად მომკლავდნენ. 5 მაისის ცხელი ზაფხულია, თუმცა ღამე და კვლავ ზამთარი.
– მეშინია. საზოგადოებავ, ვეღარ გწვდები.
1920 წელი, 18 ნოემბერი.უცნაური რამ მოხდა ჭიპში, თეთრი დათვის ჭამისას. ვიღაცამ გვერდზე ჩამიარა. ხელი შემთხვევით მხარზე გამკრა. შევშინდი. ყბების ქნევა შევწყვიტე და კარგად დავაკვირდი. უცნობიც მაკვირდებოდა. აქამდე ეკიპაჟში არ შემიმჩნევია. როგორც, ჩანს არც ჯგუფურ ბრძოლაში მიუღია მონაწილეობა. უეჭველად მეცოდინებოდა. ჩემკენ წამოვიდა. გაიღიმა. შევშინდი. მე ვერავინ მამჩნევდა აქამდე. ვიღაცამ საზოგადოებიდან ფეხი გამოყო. შიშს ოდნავი სიხარულიც გაერია
.- გამარჯობა, აქამდე არ შემიმჩნევიხართ! – მითხრა მან.
– არც მე შემიმჩნევიხართ აქამდე. თქვენი კი არც გამკვირვებია. ვერავინ მამჩნევს აქ. ჩემთვის ვარ.
– როგორ? სულ მარტო? – მკითხა.
– დიახ.
– და რატომ?
– როგორ თუ რატომ. ხომ გითხარით ვერავინ მამჩნევს მეთქი.
– კი მაგრამ მე ხომ გამჩნევთ.
– გეთანხმებით. თქვენ მართლაც, საინტერესო ფენომენი ხართ.
– რა ვარ?
– გამორჩეული ხართ. ჩემსავით.გაიღიმა. მივხვდი მას ჩემზე მტკიცე და სუფთა პასუხები ჰქონდა ყველაფერზე.
– გამომართვით. – ჯიბიდან პატარა უბის წიგნაკი ამოიღო. გადავშალე. საკმაოდ ბევრი ეწერა. მივხვდი უნდოდა წამეკითხა. არ ვიცი, რამდენ ხანს ვკითხულობდი. ჩამითრია. იმასაც მივხვდი დიდი დრო გასულიყო. კითხვა აღტაცებულმა დავამთავრე. მე კაცია-ადამიანი წავიკითხე. უცნობს სიტუაციის შესაფერისად ჰქონდა ნაწარმოები ამოწერილი წიგნაკში.
კვლავ დავუბრუნდი სამხრეთ პოლუსის ჭიპს. თავი ავწიე. გული შემიღონდა. ვხედავდი ეკიპაჟის წევრებს, ხახა დაღებულებს. პირიდან დორბლები სცვიოდათ. ხელები თეთრი დათვის ხორცით ჰქონდათ სავსე. პირდაპირ უმ ხორცს ეჯაჯგურებოდნენ. გარშემო, უცნობს შემოხვეოდნენ. უცნობი თავს ვერ აღწევდა. ჩემს თვალწინ ვხედავდი ცოცხალ მეორე ჭეშმარიტებას. მგლებში გახვეულს. საიდანღაც რაღაცამ დაიგუგუნა. უბის წიგნაკი საგულდაგულოდ შევინახე ჯიბეში. უცნობის ბოლო სიტყვებმა კი შეძრა ყინულის კლდენი. მივხვდი ეს იყო ბოლო სიტყვები, რომელიც ამ ხროვიდან მესმოდა. მიუხედავად, დიდი უბედურებისა, ყურს ესიამოვნა უკანასკნელი ნაცნობი ენის გაგონება : „რას შვებით, ილია ვარ“ .
პ.ს იმ დღეს მეორედ მოვიდა 1907 წელს მოკლული ილია. ეს გამოცხადება იყო. როგორც ჩანს, მისმა სულმა სიმშვიდე ჯერ კიდევ ვერ პოვა. არ მესმის, რამდენჯერ უნდა მოვკლათ წმინდა ილია მართალი?!
1921 წელი, სათვალავი ამერია.დიდი დრო გავიდა ილიას მეორედ სიკვდილის შემდეგ. საზოგადოება მთლიანად აღმოიფხვრა. კვლავ დავკარგეთ თავისუფლება. ეკიპაჟი ასეთი, მცირე რაოდენობით ჩემს დღეში არ მახსოვს. თეთრი დათვებიც თითქმის გათავდნენ. ასე ერთი-ორი თუღა შემორჩა. ისინიც მოკლულები. ახლაღა შეამჩნიეს მთელი ამ დროის განმავლობაში მათი სისხლით მორწყული ის არე-მარე. ცოტა არ იყოს დამწუხრდნენ კიდეც. დარჩენილ ხორცს მაინც ჭამენ და ლხინს არ იკლებენ. არ მესმის როდის მიხვდებიან მათ თავზე დამტყდარ უბედურებას? სამწუხაროდ, კვლავ ვერავინ მამჩნევს. მათი საბოლოოდ აღარ მესმის. რას საუბრობენ ერთმანეთში, რამდენიც არ უნდა ვუსმინო მხოლოდ უცხო სიტყვათა კორიანტელი ჩასდის ჩემს ყურებს.
ცოტა ხნის წინ, სამხრეთ პოლუსის ჭიპის მიდამო კარგად შევათვალიერე. დაკვირვებები ჩავატარე. ამ სამი წლის განმავლობაში ყინულის სისქემ საგრძნობლად იკლო. ისიც, მზე ასე ცოტახნით ანათებს ხოლმე. არ მესმის ეს რისი ბრალია. ფაქტია სამხრეთ პოლუსი დნება. ვშიშობ, აღარ იარსებებს კაცობრიობა. ნეტავ შემეძლოს ვინმესთვის ხმის მიწვდენა. რით ვეღარ შემამჩნიეს?
-მიშველეთ. თეთრი დათვის ხორცს ვეღარ ვჭამ.
1921 წელი, არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა.ვგრძნობ ცოტაღა დამრჩა. ჩემი გამგე კი არსად ჩანს. ნუთუ ყოველთვის ასეთი იქნება საზოგადოება?
-მომავალო , ნეტავ რამდენი დარჩა გაზაფხულამდე?!
1921 წელი, ჩემი გამოთვლებით დეკემბრის ბოლო რიცხვები.ღმერთო, იხსენი ჩემი საბრალო სული.
-თეთრი დათვები ჩემი ახმანაგები ყოფილან.

2777 წელი. 7 მარტი. კატასტროფის დასრულებიდან პირველი დღე.გადარჩენილები ჯერ კიდევ გვირაბებში ვართ. გარეთ გასვლას ვერ ვბედავთ. წუხელ გვირაბში ცოტა წყალი შემოგვეპარა. მხოლოდ მე შევამჩნიე რვეული. ხელი ვსტაცე და შევინახე. ასეთი, რამ დიდი ხანია უკვე იშვიათობაა. რვეული და კალამი ძვირი სიამოვნებაა. კალამი რამდენიმე დღის წინ ერთ პატარა ბიჭს წავართვი. შენ რაში გჭირდება მეთქი. თუმცა მეც არ მჭირდებოდა. რთული ცხოვრება მოვიდა. ადამიანები ტაციაობაზე არიან გადასულები. რაც სამხრეთ პოლუსი დადნა , ადამიანებმა იმ საგნებისთვის დაიწყეს ერთმანეთის ხოცვა რასაც ადრე უბრალოდ ყრიდნენ. გადარჩენილები ცოტანი ვართ. მიუხედავად სირთულეებისა ყველა იმედის თვალით ვუყურებთ მომავალს. სიმართლე გითხრათ ჭკუაც კი ვისწავლეთ თითქოს. ერთმანეთის დახმარება დავიწყეთ. გარეთ ჯერ არ გავსულვართ თუმცა ალაგ-ალაგ იგრძნობა მზის სხივები. ერთი მეცნიერია ჩვენთან. ასე თქვა, ოზონის შრე კვლავ შეიკრება და ულტრაიისფერი სხივებიც ვეღარ შემოაღწევენ დედამიწაზეო. იმედია, ასეც იქნება. მხოლოდ ერთია, საინტერესოა როგორი იქნება სამყარო ყველაფრის შემდეგ? არ ვიცი. ფაქტია, ამდენი ზამთრის შემდეგ, რა ცოტა დარჩა გაზაფხულამდე!

ავტორი: ჩემი მეგობარი სალომე
-სრულიად->

არშემდგარ სიყვარულებზე ანუ თაობაზე,რომელსაც ურთიერთობები არ სურს

შედევრი სალისგან !🙂

Sally Janelly's Blog

დიდი ხანია რაც ჩემს სამეგობროში აღარავინ ქორწინდება. წყვილები უბრალოდ ერთად გადადიან საცხოვრებლად .ამბობენ,რომ ასე უფრო მარტივია,ყოველგვარი ფორმალობების,ყოველგვარი სტატუსებისა და იარლიყებისგან მოშორებით.ნაკლები მოვალეობები,პასუხისმგებლობები  ერთმანეთის მიმართ,მეტი დამოუკიდებლობა ,მეტი ფინანსური თავისუფლება.მაშინ დაამთავრებ,როცა მოგინდება-ბარგის სხვა სახლში გადატანა არასოდეს ყოფილა დიდი პრობლემა. თუმცა იმაზე არასოდეს საუბრობენ,რომ ასეთი გადაბარგებები ზუსტად ისეთივე მტკივნეული გადასატანია ,როგორიც ჯვარის აყრა და ხელის გაწერა იქნებოდა.

დიდი ხანია ჩემი მეგობრები პაემნებზე აღარ დადიან.ისინი უბრალოდ საუბრობენ,წერენ,ერთად ხეტიალობენ,ლუდის დასალევად ან ჭიქა ყავაზე გადიან შესვენებისას,კლუბში ერთობიან ,ფილმებს უყურებენ (ოღონდ არა კინოთეატრებში,ერთმანეთის სახლებში ) .ისინი უბრალოდ ერთმანეთს სთავაზობენ იმ საქმიანობაში შეუერთდნენ ,რომლის გაკეთებასაც ისედაც გეგმავდნენ უერთმანეთოდ-ასე უარის მიღება უფრო ადვილია . ასე მეორეჯერ შეხვედრის ვალდებულება არ არსებობს.

ჩემს მეგობრებს შეყვარებულები არ ყავთ. საერთოდაც სიტყვა შეყვარებული გოიმობად ეჩვენებათ. სამაგიეროდ ყავთ მეგობარი გოგოები/ბიჭები  და უბრალოდ გოგოები/ბიჭები,რომლებსაც ურთიერთობის სტატუსის დეფინირებას არ ახდენენ. ასეთ კავშირებს  ალბათ „თითქმის ურთიერთობები“ უნდა ვუწოდოთ . როცა არ გაქვს ზუსტი პასუხი კითხვაზე ვინმე გყავს თუ არა,როცა მათთან ერთად სეირნობისას მეგობრებთან მოულოდნელი შეხვედრა უხერხულობაში გაგდებს- არ…

View original post 329 more words

shensamudamod mokvdebi

10460957_527760697323388_2825038935523502688_n

ასე კონკრეტულად, ასე ზედმიწევნით, ასე კოპირებით,  სათაურს გთავაზობთ.   იცით, როცა მოვკვდები, ძალიან მაინტერესებს რა მოხდება. ვინ იტირებს, ვინ იბღავლებს, ვინ გადაიჭრის ვენებს და ვინ არ იღელვებს.  რამოდენიმე ვარიანტი (რამოდენიმე კიარა უამრავი)  კი გამაჩნია, მაგრამ მაინც..  ალბათ ყვეალს უფიქრია ამაზე და ერთხელ მაინც “უნატრია”  ამის ნახვა.  მხოლოდ იმიტომ, რომ ენახა თუ რა მოხდებოდა. ჰოდა, ასეც, გულის სიღრმიდან ვლაპარაკობ. მით უმეტეს რამაქვს დასამალი, მე ხომ თქვენ პირადად არც გხედავთ. შესაბამისად, კომპლექსებიც არ მაწუხებს.  არც ვენებს ვიჭრი მაგის გამო. ოოო როგორ მეზიზღება ეს უკანასკნელი ნეტა თქვენ იცოდეთ..  ალბათ რომ აღარ ვიქნები, ბევრი მართლა იტიტრებს..  და მე ეს მესიამოვნება, გამიხარდება როგორც უკანასკნელ ეგოისტს! დიახ ! მე მესიამოვნება ჩემი დანაკლისით გამოწვეული  ტკივილით გადმომდინარე ცრემლი თქვენი თვალებიდან ! იმიტომ, რომ მიზეზი მე ვიქნები! იმიტომ, რომ იმყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა ! კი კი, მიყვარს ! ვის არ უყვარს?🙂    უბრალოდ, ერთის მხრივ ვუყრურებ და გიყვებით ამ შემთხვევას და იმდენად ვარ “შეყვარებული” ამ მხარეზე, რომ მეორეს დანახვა განა არ გამომდის, არც კი ვცდილობ და არც კი მინდა..   ძალიან სასიამოვნოა როცა ვინმე შენს გამო გულწრფელად წუხს..  თუნდაც ერთი წუთით მაინც.!  მაგრამ ყველაფერ ხომ დროებითია?  ყველაფერი ოდესღაც დამთავრდება…  აღარ დაიღვრება ცრეემლიც და აღარც ღვინო შენი სადღეგრძელოსთვის განკუთვნილი და ასე..  გაგრძელდება საუკუნოდ. ნელ-ნელა კი სულ ყველაფერს მიივიწყებენ.   ეგ კიარა, გამოჩენილი ადამიანები ბარდება წარსულს და მე ვინ ვარ (ამ შემთხვევაში), რომ არ  დამივიწყონ..  მოკლედ, ჩემო ტკბილო და სათნო მკითხველო, ერთს გეტყვით, რაც არუნდა ძნელი იყოს 9როგორც ჩემთვის), იცხოვრეთ დღევანდელი ცხოვრებით და ისე მოექეცით სხვებს, როგორც გინდათ, რომ  თქვენ მოგექცნენ..  მეტი არაფერი. სულ არაფერი !

როცა არ არსებობს ოჯახი

10394832_526831440749647_5293306802370868486_n

ოჯახი? რასიტყვაა საერთოდ? რა?  ურთიერთობა?  სად? არ არსებულზე მელაპარაკები? უცხო პლანეტელზე? საერთოდ რაცზე მელაპარაკები გესმის? იმაზე მელაპარაკები და მიმტკიცებ, რაც გადმოცემით იცი და რაც არ გქონია? თუ გქონია და ესეიგი დაახლოებით, 16-17 წლის ასაკში გათხოვლიხარ/დაოჯახებულხარ. იცი? ბედნიერი ხარ? არხარ ! რაც არუნდა მიმტკიცო, გეტყვი ორ სიტყვაში, რომ არ ხარ ! შენ იყავი ცხოვრებაზე ან რამეზე კონკრეტულზე გაბრაზებული ადამიანი რომელსაც რაღაცის დამტკიცება სურდა. მეტი არაფერი. სიცარიელე ხარ შენ რომელსაც რაღაცით ამოვსება უნდოდა. მეტი არაფერი. შენ ხარ მატერია (არც კი). და თუნ გეტყვი რომ ყველაფეირ ილუზიაა და რაც კი გაგაჩნია მისი ნაწილია, ის კი შენი, ამ შემტხვევაში რას იზამ? უბრალოდ, იმედი გაგიცრუვდება? მეტი არაფერი? არცაა ემტი მოსალოდნეილი! მოდი, მსოფლ მხედველობას შევეშვათ. იცი, მე ვარ უბრალო. რგორი უბრალოც ეს ბლოგია, როგორი უბრალო პოსტებიც არის რაც დაარსებულა ბლოგი იმის მერე, აი ასეთი უბრალო ვარ. სულ არ გკიდია მე ეხლა უბრალო ვარ თუ ბრალიანი? (გრამატიკულად არ ვასწორებთ “ახლა” -ს, მოდი გრამატიკას საერთოდ შევეშვათ) მოკლედ, ეს პოოსტი გინდა დარიგებათ მიიღე და როგორც გინდა ისე, თუნდაც დროის კარგვად (როგორც ამ ბლოგს სჩვევია). არასდროს ენდო არავის ! ეს ისე..
ბევრ რამეს შეხვედები ცხოვრებაში და გაითვალისწინე (რაც არ უნდა ძნელი იყოს შენთვის).    ვიცი, შეიძლება ახლა ძალიან გინდა გაგრძელდეს ეს პოსტი მაგრამ ვეღარ ვაგრძელებ, მორჩა ბოდვა, აქ მორჩა (ჯერჯერობით) ..  უაზრობაა საერთოდ, რატო კარგავ დროს?  მაგრამ, “სახისწიგნის” სქროლვას ამის კითხვა მაინც უნდა გერჩივნოს..

მონეტა;სარკე-პერსპექტიული’სიცარიელე

locva

და დადგა მომენტი როცა ამომეწურა მიზეზები და იმ კონდიციაში ვარ, როცა არანაირი მიზეზი აღარ მოდის თავში რათა “შევტენო”  რამეს ან ვინმეს ასეთი სიტუაცია.  ვერაფერს რომ ვერ იმიზეზებ, ეგ მომენტია..  და აი ამიტომაც დავუბრუნდი როგორც იქნა ჩემს ძველ სასუფეველს. ალბათ ეს სულ ბოლო მიზეზიღაა/გამოსავალია ჩემთვის.  აი ხომ გაგიგიათ, “იმედი ბოლოს კვდება” -ო, ჰოდა ვინმემ იცის, რახდება როცა ეს მომენტი დგება?  არცმევიცი მაგრამ შევეცდები გადმოვცე.  აღარც მიზნები, აღარც ენერგია, აღარც არაფრის სურვილი და ბოლოს რაც ყველაზე საშინელებაა, ოცნებებიც ფერმკრთალდება.  კარგავენ იმ ხიბლს რაც ქონდათ, რაც გვაბედნიერებდა. ეს გავს ორი ოთახის შემთხვევას როცა შენი ნებით გადიხარ მოწყობილი ოთახიდან, ცარიელში. არ იცი რატო, არ იცი რისთვის.  ესეც მიზანია?  არა, ეს რეფლექსია. მიზნები ჩაბარდა წინა სტრიქონებს.   შედიხარ, კეტავ კარს და გასაღებს უბრალოდ აქრობ.  ყველაფერს იხშობ.  სასუნთქ წყაროსაც.  ზიხარ და უბრალოდ ელოდები.  არ იცი რას. მაგრამ ელოდები. ეს იმედიაო იტყვით.  არა, ესეც რეფლექსია.  მეტი გზა რომ აღარ რჩება სხეულს, რეფლექსურად, მოლოდინშია.  არაფრის მოლოდინში. ნუ მეტს ვერ წვდება ალბათ გონება. (შეიძლება ასეც ითქვას).  არ იცი რა ხდება ირგვლივ. და ყველაზე საინტერესო რა არის იცით?  ეს ადამიანი ოდესღაც მმართველი იყო (შეიძლება ასეც ითქვას). მმართველი იმ განხრით, რომ ვერასდროს ერეოდა აწ. უკვე დამეგობრებული მელანქოლია. ის კიარა, რაც არუნდა მომხდარიყო, უდარდელად განაგრძობდა საქმიანობას, და ეს ყველაფერი წარმატებულადაც გამოსდიოდა.  სხვას ეხმარებოდა თავის მდგომარეობის მიუხედავად. განა უბრალოდ ეხმარებოდა, გულს უშლიდა და გულით ცდილობდა დახმარებას. მოკლედ, ეს იყო მუჰამედი/ბუდა/კრშნა თუ ამონ რა რომელიც ყოველთვის მზად იყო დასახმარებლად. თან გასაკვირი ისაა, რომ ამას თავისუფლად ახერხებდა.  ყველაფრის მიუხედავად, ავტომატურად გამოსდიოდა. თითქოს, არც კი ინდომებდა.  უბრალოდ ეს მასში იჯდა და მორჩა.   თან, უყვარდა ეს საქმე. აბედნიერებდა ის, რომ “მოაქცევდა” ხოლმე გზიდან გადასულს. უნიკალური კი ის იყო, რომ არა თავის გზაზე მოაქცევდა, არამედ ზოგადად, სწორ გზაზე. იმ გზაზე რომელსაც ჭეშმარიტი თავისუფლება ჰქვია.  ყველას ერგებოდა ასევთქვათ, ყველას ხასიათს და ყველას ჭირს. როგორც მას სხვადასხვა ცნობებში მოიხსენიებენ, ძალიან კარგი იყო. აი ასე, როგორც ახლა ვწერ უბრალოდ და ვერც კი გხედავ შენ რას გრძნობ და როგორ ამ მომენტში, ზუსტად ასე შეეძლო დამჯდარიყო და “შორი საუბრის” საშუალებით უბრალოდ ესაუბრებოდა ჩვეულებრივი, თანამედროვე, ყოველდღიური სიტყვებით. არაფერი განსაკუთრებული. სწორედ ამ უბრალოებით არწმუნებდა ადამიანს მის დაუნახავად და შეაგრძნობინებდა მას იმას რაც მას წამლად სჭირდებოდა იმ მომენტში. ერთ დღესაც, უბრალოდ ეს უბრალოება გაქრა. აი ასე, უბრალოდ გაქრა.  ღონემიხდილს, ყველაფრის იმედი რომ გადაეწურა და სწორედ ეს “ბოლო” დაუდგა, სწორედ მაშინ გამოიკეტა/გათავისუფლდა იმ მეორე ოთახში. შეიძლება სულ არ გამოკეტილა, პირიქით, გატავისუფლდა. როგორი უბრალოც იყო, ისე უბრალოდ, ადამიანურად შევიდა და ჩაიტოვა თავი.  ასეთი უაზრობა/აზრიანი არაფერი მსმენია და გამიგია.  ეს ისეთივე ანტონიმური ამბავია როგორიც მონეტის შემთხვევაში. მონეტას 2 მხარე აქვს მაგრამ ახლა თითქოს, შუაშია. თითქოს მონეტას თან ერთი მხრიდან უყურებს, თან მეორე მხრიდანაც.  ბოლოს კი თვითონაც რომ ნერვები გეშლება იმიტომ,რომ უბრალოდ ვეღარ გაგიგია თუ რატომ “ვერ იგებ,” უბრალოდ აგდებ მონეტას და მის იღბალს ანდობ ყველაფერს. მაგრამ მაინც პესიმიზმისკენ ხარ მიდრეკილი. ორსახოვანი ამბავია. სარკეა რომელიც ერთდროულად იმდენად ძველია რომ არაფერს ირეკლავს და იმდენად სუფთაა, რომ  რაც არ ჩანს, იმასაც დაინახავ მასში. ამავდროულად, ისეთი სარკეცაა, ჯერ რომ არ დამზადებულა.  ისევ და ისევ ბოდვა, ისევ და ისევ აზრები.  არა, სიტყვებს კიარა ფიქრებს აქვს დიდი ძალა, როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი (ამას ვაღიარებ).  უარყოფითი ფიქრი კი უნდა დაიწეროს (უმჯობესია) და დარჩეს ფურცელზე/ნეტში თუ  უბრალოდ კედელზე. მისი ენერგეტიკა მოყვება მას. დიდი ენერგეტიკა.  ამის შემდეგ კი უბრალოდ ყველაფერი დასრულდება და კვლავ სიცარიელე იქნება შენში. მაგრამ განსხვავება ისაა, რომ ეს წმინდა, ჭეშმარიტი სიცარიელე იქნება.  ეს გავს განწმენდილ სულს ან თუნდაც დაზიანებულ USB Flash Drive -ს, რომელსაც უბრალოდ აფორმატებ და ნულიდან იწყებ მის შევსებას და გამოყენებას. ეს არის პერსპექტიული სიცარიელე.  ეს თითქოს ის  სიმარტოვეა იმ მეორე ოთახში, სადაც იშორებ ძველს, ცუდს, უარყოფითს და გეძლევა შანსი ახლისა შენების.და რაც მთავარია, სურვილი ! გეძლევა სურვილი, შესაბამისად მიზანი და შემდეგში ალბათ უკვე ოცნება.  ესეც ასე, ცხოვრება დაresetდა საბოლოოდ და შენ შეგიძლია ისევ ყველაფერი. ისევ დაეხმარო სხვას,  ისევ გააბედნიერო ვიღაც.  და შენ ხდები მუჰამედი/ბუდა/კრშნა თუ ამმონ რა. ან უბრალოდ გასხივოსნდე.

suicide? life? or what ?

სუიციდი??

-სრულიად->

Sweet “Dreams..”

Sweet Dreams

ესეიიგი, პირველ რიგში როგორც გინდათ ისე მიიღეთ, გინდ რჩევად, გინდ მოთხოვნად, გინდაც თხოვნად.. წაკითხვის წინ სრულიადში, ბოლოში მუსიიკააა და ის ჩართეთ წაკითხვამდე )) (ნაგლი სმაილუკები ხო? ვიცი)

-სრულიად->

დროში მოგზაურობა

teleport

ძალზედ საინტერესო პოსტი დროში მოგზაურობაზე
-სრულიად->

ორგაზმი – უჩვეულო დაავადება?

orgasm
ძალიან საინტერესო ისტორიაა ამ პოსტში მოთხრობილი, ორგაზმთან დაკავშირებით.. პლიუს, ვიდეო, სადაც ჩანს ქალი ატრაქციეონზე როგორ იღებს (შემთხვევით) ორგაზმს..😀 მოკლედ იმხიარულებთ ^^ ყველანი სრულიად -ში..:)
-სრულიად->